22 januari 2010 - Ballingschap in Berlijn: mission impossible
17 jun 2010
Goed, jij zit er dus over na te denken om in het buitenland te gaan studeren? Denk dan goed na wat je achterliggende motieven daarvoor zijn. Wil je rust? Bij wijze van ballingschap maandenlang weg van alles, om zelfstandig een ander leven op te bouwen? Weg van al die mensen die je dagelijks in je studentenstad voorbij ziet fietsen of tegen het lijf loopt in de bieb? Ga dan niet naar Berlijn. Ik herhaal: ga NIET naar Berlijn!
Augustus
"Hallo, met Els?
"Hé Els, Margot en Anne hier! Ben je goed aangekomen?" Zes maanden geleden. Ik zit nog niet met mijn kont in een Duitse stoel of de Hollanders bezetten mijn telefoonlijn alweer.
"Vanaf volgende week zit de zomervakantie er weer op, dus we vroegen ons af of je het leuk vond als we daarvoor nog even langskwamen…" Gezellig! De volgende ochtend staan de twee vriendinnen op de Berlijnse stoep om me te assisteren bij mijn stadsverkenningstochten.
September
"Hallo, Els hier." (Slim! Deze opnametechniek is zowel in het Duits als in het Nederlands correct – belangrijk voor een studente Nederlands aan een Duitse universiteit, kan ik je vertellen.)
"Haaa, met Joris! Ik ben volgende week met drie vrienden in Berlijn en we zoeken nog een slaapplek…" Vier mannen in je slaapkamer, wie zegt daar nee tegen? Al is een hele week lang misschien iets teveel van het goede…
Oktober
"Hé Alwientje! Hoe is het? Waarom bel je?"
"Relatieperikelen… Mag ik bij je langskomen?" Onze vriendschap gaat ver terug. Groep 1, de basisschool. Een van de verzekeringen waarvoor je garant moet staan als aanbieder van het Vriendschap-vanaf-de-basisschool–pakket ™ is de Eerste-Hulp-Bij-Liefdesverdriet–verzekering™, dat weet iedereen. En dus staat Alwine, met haar weekendtas in de rechterhand geklemd, enkele dagen later voor mijn deur aan de Karl-Marx-Straße.
November
"Els Knaapen."
"Chickie, met Claar! Guess what? We komen met SPIN volgende maand met vijftig man jouw kant op!" Een bus, volgeladen met leden van bovengenoemde Utrechtse boardsportvereniging , stopt vervolgens op 20 november in Friedrichshain. Met mijn boardje onder mijn arm zie ik hoe een vijftigtal SPINners met skatedeckjes de bus uitstappen. De dag erop verzorg ik een toeristische skatetoer door Berlijn en feest ik wat af met mijn verenigingskornuiten.
December
"Liefje, Daphne hier. Omdat Sinterklaas zonder jou niks is en Berlijn zonder Sinterklaas niks is, komen we met pepernoten, schuimpjes en taaitaai jouw kant op." (De kritische lezer trekt zijn wenkbrauwen nu vragend op, herinnert zich van mijn vorige column dat ik rond Pakjesavond in een S-Bahn-feest verwikkeld zat en wordt nieuwsgierig naar de volgende zin.) Terwijl ik de speculaas uit de oven haal, gaat de bel – het is enkele dagen vóór het Heilig Avondje. (Dezelfde lezer ondergaat nu een Aha-Erlebnis.) We pinken heel wat traantjes weg - van het lachen om de hilarische Sinterklaasgedichten, uiteraard.
Vrijwel iedereen die ik zeven maanden geleden vertelde dat ik naar Berlijn ging, antwoordde: "Dan kom ik langs!"
"Dat zegt iedereen," reageerde ik dan, terwijl ik met een glimlach mijn schouders onverschillig optrok. "Bovendien zegt iedere oud-Erasmusstudent dat iedereen dat wel zegt, maar dat niet doet."
"Ja, maar ik wel."
"Iedere Erasmusstudent zegt ook dat iedereen dát zegt."
Mijn laconiekheid was onterecht. Ik werd overladen. Mijn studiewerk leed er onder. De vrolijke voorzetselvereniging aus-mit-bei-nach-seit-von-zu verliet stilzwijgend mijn geheugen. Mijn Duitse integratie kwam stil te staan. Buren groetten de onverstaanbare Hollander, de buitenlander, niet meer in het trappenportaal.
Een gierige Nederlander zoals deze oranje hier, overleeft het echter allemaal zonder morren. Hoe dat zo? Dankzij het noodpakket dat de visite haar verschaft: gratis biertjes (en niet zo maar bier: halve liters stevig Duits pils, welteverstaan), broodjes, diners en cadeautjes vliegen je om de oren. Bovendien worden er vrijwillig heel wat hand-en-spandiensten in en om het huis verricht (a dirty mind is a joy forever, maar ik heb het hier uiteraard over boodschappen, tafeldekkerij en poetsbeurten).
Houd echter je Hollandse hoofd bij je doelen. Mocht je je hart verloren zijn aan een stad en wil je er écht gaan studeren, kies er dan voor om ver, héél ver weg te gaan (in de tijd van de mobiele student heet dat: iedere bestemming buiten een goedkope RyanAir-bestemming). Mocht je je hart verloren zijn aan een stad en schuw je er niet voor terug deze stad vol trotsheid aan al je vrienden te laten zien? Hou je daarbij van cultuur, feest en artistieke vrijzinnigheid? Ga dan naar Berlijn. Nogmaals: GA NAAR BERLIJN!
P.S. Maar niet met RyanAir. De tientallen vrienden die mij bezocht hebben, maakten gebruik van bus, trein, auto of een willekeurig ander transportmiddel dat hen oppikte langs de kant van de weg. Berlijn is groen, hou dat zo.
P.S.2. De laatste zin van deze blog is door familie, vrienden en/of kennissen onder geen beding op te vatten als uitnodiging. Laat me in godesnaam deze laatste drie weken met rust!
?Onderwerp?
Aber: Es ist kein Netz so dicht gesponnen, dass es nicht kommt ans Licht der Sonnen.
Ahoi!