26 augustus 2010: Go slow and don’t rush!
31 aug 2010
Links van me start mijn Lao collega uit verveling haar computer nog maar een keer opnieuw op, rechts van me wordt er een spelletje Patience gespeeld, achter me hoor ik Justin Bieber uit de telefoon komen en voor me zie ik mijn Australische collega zuchten op het moment dat ook ik zucht. 'Lao time.'
Heb geduld, en don’t rush. Het blijft het gezegde en het zal nooit veranderen. Heerlijk ritme wanneer je ook daadwerkelijk geen haast hebt: er ligt geen deadline op je te wachten en er wacht geen bus op je. Hoe afhankelijk zijn we van het internet? Ja, heel erg. Iedere keer weer een klein beetje hoop wanneer het Skype-icoontje groen kleurt, maar drie minuten later weer aan het laden is in het saaie grijs. Don’t rush!
Het klinkt negatief, zo is het natuurlijk niet. Ik zou het voor geen goud willen missen, maar je loopt gewoonweg tegen deze dagelijke beslommeringen aan. Het is vreemder wanneer het je niets zou doen; onze maatschappij teert nu eenmaal op het woord structuur en werkt als een tijdbom.
Over een tijdbom gesproken: ik ben weer een jaar ouder! Werd ik vorig jaar 21 in Cuba, nu had ik het geluk om in Laos mijn 22e te vieren. Het wordt minder belangrijk naarmate je ouder wordt maar het zijn toch rare dagen om weg te zijn van je familie. Uiteindelijk werd het een prachtige dag: bezoek vanuit Bangkok en een onvergetelijke avond. Als klap op de vuurpijl kwam er een taart met Nederlandse felicitatie! Mijn Nederlandse vriendinnetje hier had stiekem contact opgenomen met mijn collega’s.
Het maakt je iedere dag weer een beetje meer zelfstandig. Soms denk ik terug aan de afgelopen maanden en lijkt het wel of iemand anders in mijn schoenen heeft gestaan. Er komt heel wat op je bord, maar je relativeert.
Gisteren heb ik bloed laten prikken. Na zes dagen ziek te zijn geweest, vond ik het wel mooi geweest. Mijn hoofd (en Google) gingen een beetje met me op de loop en voor je het weet lig je doodziek in de goot.
Toen de dokter me het nieuws vertelde dat ik bloed moest laten prikken om de dengue- en malariamug (grote uitbraak momenteel), veranderde ik even in een klein kindje dat bij de slager geen plakje worst krijgt. Nee!! Maar gelukkig: mijn bloed is in orde.
Extra vitamines slikken, veel water drinken en 'Miss, you have paracetamol?'
Natuurlijk! Die EHBO kit zit altijd in de weg tijdens het inpakken, maar wat ben ik blij dat ik het nu toch allemaal voor het pakken heb.
Dus, om het positief af te sluiten, alles wat je beleeft maakt je sterker. Voor het thuisfront is het misschien onbegrijpelijk en ze zullen nooit helemaal snappen wat jij dagelijks meemaakt: maar je doet dit uiteindelijk ook allemaal voor jezelf. Dus ook deze momenten horen er gewoon… bij!
Reactie op 26 augustus 2010: Go slow and don’t rush!
Heerlijk geschreven! Hoe je schrijft is erg pakkend en voor je het weet ben je alweer aan het einde van je blog.
Blijf vooral een reminder op je Facebook zetten zodat ik je volgende blog niet mis!
Ik hoop dat je je alweer helemaal beter voelt en dat je nog lekker kunt genieten daaro!
Groetjes vanuit Kaapstad!
X Martin
Onze trots..
Ik denk dat jij je roeping en dus je vervolg opleiding gevonden hebt!
Nog een kleine maand..
Ik ben ontzettend trots op jou en je altijd weer mooie woorden..
x