2 augustus 2010: De tijd vliegt
05 okt 2010
De tijd vliegt. Ja, het is echt zo. Soms moet ik mezelf even knijpen. Het is nu twee augustus, wat betekent dat ik toch echt al ga beginnen aan mijn vierde maand in Laos! Maar… ik hoef toch maar vijf maanden? Help, dat is al snel!
Soms zit ook ik vast. Een stagedip heet het. Moet ik echt nog zo lang? Ik begin wat te klagen: mijn bureaustoel is toch niet zo goed voor mijn rug, mijn bed ligt niet meer zo lekker en uiteindelijk is zelfs die prachtige straat langs de Mekong niet meer zo indrukwekkend als in de eerste weken.
Dan is het even schrikken: het betekent dat je gewend bent aan je leven hier. Hoe snel kan dat gaan! Vertelde ik de vorige keer nog over het wennen in een ander land, al die factoren zijn er nog steeds maar stiekem sluipt het er toch in. Je doet het tenslotte toch iedere dag en uiteindelijk wordt het een beetje normaal.
Ik was ervoor gewaarschuwd: iedereen krijgt dat moment. Natuurlijk dacht ik dat dit mij niet zou overkomen: ik zat tenslotte in het prachtige Laos! Maar helaas, ik ben niet anders dan de rest: ook ik zat een beetje te dubben.
Het mooie was dat rond deze tijd mijn ouders en zusje op bezoek kwamen vanuit Nederland. Apetrots was ik, om ze te laten zien waar ik nu leefde, woonde en werkte! Mijn collega's genoten helemaal mee en wat fijn dat ze nu hebben gezien met wie ik hier bijvoorbeeld mijn vrije tijd doorbreng. Het zijn kleine dingen, maar het maakt het straks toch wel fijn thuiskomen; er zijn mensen die weten waar je het over hebt.
Dankzij de sector waarin ik werk, het toerisme, had ik het geluk dat ik ze mee mocht nemen naar Luang Prabang (mijn favoriet) en uiteindelijk is het zelfs nog gelukt om naar Thailand te reizen!
Wie me dit een jaar geleden had verteld, had ik recht in zijn gezicht uitgelachen. Ondertussen heb ik flink doorgewerkt en is mijn manual ook ingeleverd. Dat is het mooie van de wereld van nu: zolang je internet hebt, kun je ontzettend veel doen.
Zo heb ik de kans gekregen om Chiang Mai, Koh Samui en Bangkok te bezoeken... wat een wereld van verschil! Alles wat hier in Laos niet is, is in Thailand te vinden. Dus ja, ook ik heb die McDonald's bezocht...
Ik ben nu terug in Laos na ongeveer tweeënhalve week afwezigheid. Het was geweldig om mijn ouders en zusje weer om me heen te hebben, maar aan alles komt een einde. Bangkok heb ik weer achter me gelaten en heb de nachttrein terug naar Vientiane gepakt.
Wanneer ik terugdenk aan de geluiden, de geuren en de complete chaos die Thailand biedt ben ik stiekem best weer een beetje blij dat ik 'thuis' ben.
Toen ik de poort openmaakte, mijn eigen voordeur weer zag en een omhelzing kreeg van de moeder van het gezin: ja, dan heb ik toch eigenlijk wel heel erg veel zin in de komende, laatste zeven weken…
