24 mei 2011: De hoogste bungeejump ter wereld
06 jun 2011
De titel zegt het al, ik heb mijn avontuurlijke kant opgezocht en ben als een ware adrenaline junkie Zuid-Afrika ingetrokken. Dit heb ik echter niet alleen gedaan, twee erg goede vrienden van me kwamen in de Nederlandse meivakantie naar Zuid-Afrika om mij te bezoeken.
Wachtend op het vliegveld tot mijn vrienden achter de schuifdeuren vandaan zouden komen moest ik denken aan hoe mijn ouders/vrienden zich zouden gaan voelen wanneer ik in augustus door de schuifdeuren op Schiphol kom gelopen. Na ongeveer tien minuten erg zenuwachtig geweest te zijn, geen idee waarom natuurlijk want ik wist al dat ze geland zouden zijn en dat ze ieder moment door die deuren konden lopen, kwamen ze dan door die deuren heen gelopen.
Na de nodige knuffels voelde ik dat ik het begon te beseffen: twee mensen uit mijn 'oude' wereldje gingen nu mijn 'nieuwe' wereld ervaren.
Samen met mijn Deense huisgenoot had ik besloten Christiaan en Yannick (mijn vrienden) mee te nemen op een road trip van P.E. (Port Elizabeth) naar Cape Town, deze route is beter bekend als de Garden Route. Op een woensdagochtend vlogen we dan ook in een uur naar P.E. waar we meteen een auto huurden. Een Hyundai Atos zou onze beste vriend zijn voor de komende vier dagen.
Deze auto bracht ons overal! Van wegen waar je kilometers om je heen kon kijken en niemand om je heen zag behalve weilanden met schapen, struisvogels of druiven.
Een van de eerste activiteiten die op onze agenda stonden, was de bungeejump van de Bloukrans Bridge. Deze sprong staat in het Guiness Book of World Records als hoogste sprong van een brug. Ik heb geen idee hoe hoog de brug precies is maar volgens mij heb ik 216m gesprongen.
Na betaald te hebben (zo'n 70 euro) werden we gewogen en werd ons gewicht op onze handen geschreven. Vervolgens werden we in het tuigje gehesen. Frappant hieraan was dat de mannen die ons hierbij helpen nog geen minuut nodig hadden om zowel Christiaan, Yannick en mij in het tuig te hijsen maar ongeveer vijf minuten bezig waren om Anne aan te kleden. Een blonde Deense meid is vast moeilijker in het tuigje te krijgen dan drie Nederlandse jongens.
Hierna mochten we een man volgen die ons snel even een veiligheidsbriefing gaf, waarna we door een soort van gazen tunnel moesten lopen die onder het wegdek was bevestigd. Wanneer je hier naar beneden keek zag je de afgrond steeds dieper worden en net voor het middelpunt zag je dan ook precies hoe diep het dal was waar ik enkele minuten later naartoe zou vallen.
In het middelpunt aangekomen werden mijn voeten aan elkaar gebonden waardoor ik als een pinguïn naar het randje moest lopen. Hier moest ik mijn armen uitspreiden en werden iedere arm door een man vast gepakt. Deze mannen probeerden me gerust te stellen door te zeggen dat de snelheid waarmee ik naar beneden zou gaan maar 120km/u zou zijn en dat dit max 5 sec zou duren. Vervolgens gaven ze me het advies om rechtuit te springen en vanuit het nieuws begonnen ze te schreeuwen: 5-4-3-2-1-BUNGEEEEE en op dat moment gaven ze me een duw richting de bergen.
Daar ging ik! De eerste gedachten kan ik me niet herinneren maar op het moment dat ik ondersteboven hing te bungelen, wachtend op de man die me omhoog zou takelen was ik erg blij dat Yannick (die voor me was gesprongen) nog tegen me had gezegd: "Het engste moment is wanneer je stil hangt en je beseft dat wanneer de elastiek knapt je te pletter valt tegen de bomen."
Gelukkig is dat niet gebeurd en stond ik maximaal vijf minuten nadat de mannen me duwden weer boven en was ik ontzettend blij dat ik de sprong had gemaakt.
Zo ben ik nu ook blij dat zonder te weten wat ik kon verwachten de sprong heb gemaakt door naar Kaapstad te gaan. Ook ben ik blij dat Yannick en Christiaan eenzelfde sprong hebben gemaakt door mij op te komen zoeken in Kaapstad. Op deze manier heb ik hen kunnen laten ervaren wat mijn leven hier inhoudt en i.p.v. dat zij mijn blog bijhouden en dat ik met hen spreek via Skype weten ze nu wie mijn collega’s zijn, hoe mijn appartement eruit ziet maar belangrijker nog hoe de Zuid-Afrikaanse cultuur is. Want hoe erg ik mijn best ook doe, die cultuur is niet in woorden uit te drukken. Ik denk sowieso dat wanneer je de kriebels hebt om naar een andere cultuur te gaan je de sprong moet wagen!
