24 januari 2011: Afscheid nemen bestaat niet
24 jan 2011
'Afscheid nemen bestaat niet', dat is het nummer waarmee Marco Borsato op 24 januari 2004 een nummer 1 in de Hit Top 100 scoorde. Het is ook een zin die de laatste tijd veel door mijn gedachten schiet. Over ongeveer anderhalve week is het zover. Dan bestaat afscheid ineens WEL!
Ik vind het ontzettend fijn om te merken dat er zoveel mensen me nog even willen zien of gewoon willen laten weten dat ze aan me gaan denken als ik aan de andere kant van de wereld ben.
Ik vind het ook fijn dat ik zoveel mensen nog even kan zien voor ik ga, en dat ik hen kan zeggen wat ik denk en ze kan laten voelen wat ik voel.
"Afscheid nemen bestaat niet, je gaat wel weg maar verlaat me niet".
Ik ga jullie wel allemaal verlaten! Langzaam maar zeker kom ik erachter wat een half jaar inhoudt. Hoelang een half jaar is, en wat ik hier allemaal achter ga laten.
Zoals sommige van jullie misschien wel weten heb ik jaren zwemles gegeven aan mensen met een verstandelijke beperking. Van al deze prachtmensen heb ik afgelopen woensdag afscheid genomen. Na een laatste les gegeven te hebben kreeg ik middels een klein woordje en onder een applaus een klein lief gelukspoppetje aangeboden. Denk dat dit poppetje een symbool is voor al het goede wat ik mee heb genomen van de mensen daar.
Het blij zijn met de kleine dingen, het kunnen lachen om iemand die een scheet laat, niet bang zijn om je dankbaarheid te laten zien, maar vooral laten zien hoe je in elkaar zit. Open kaart spelen en geen echte geheimen hebben.
Zo wil ik ook mijn avontuur in Afrika gaan beleven. Open kaart spelen met mezelf en tegenover de anderen. Maar vooral dankbaar zijn en dit uiten! Laten zien wat ik waardeer en genieten van alle kleine dingen!!
Natuurlijk komt nu langzamerhand ook de tijd dat ik afscheid moet nemen van vrienden. Deze mensen ga ik sowieso het meeste missen (met mijn familie). Vrienden kies je zelf waardoor je weet dat ze bij je passen. Vrienden kunnen een keuze maken om niets meer met je te maken hebben, maar gelukkig staan mijn vrienden recht naast me. Ook al hebben zowel mijn vrienden als ik een drukke tijd, toch weet ik dat ze er voor me zijn en ik ben er voor hen. De een zie ik veel maar dan de ander, maar dat wil niet zeggen dat ik minder van ze houd.
Ik geef om mijn vrienden om wie ze zijn en ik vind het fascinerend om te zien hoe verschillend mijn vrienden zijn. Waar de één cum laude zijn universitaire opleiding probeert te halen is de ander bezig met haar hart te storten in de muziek en is weer een ander bezig met zijn hart te vinden.
Wat ik wel erg waardeer is het feit dat al mijn vrienden sociale beesten zijn! De een is een echte sociale tijger en jaagt op zoveel mogelijk contacten. De ander is meer een sociale vis en gaat lekker mee met de stroom. En weer een ander is zo trouw als een sociale hond. Een vriendin vertelde me eens dat ik een sociale kameleon ben, dat is dus mijn rang in deze orde!
Een ander afscheid waar ik tegenop zie is het afscheid op mijn stage. Ik heb de mensen daar altijd gezien als collega's en heb heerlijk met hen kunnen samenwerken, maar belangrijker nog! Ik heb van ze kunnen/mogen leren. Ze gaven me de ruimte om te merken hoe het is om te groeien, maar ook de ruimte om me af en toe te zien struikelen. Waarna we samen keken hoe dat voorkomen had kunnen worden.
Ik ga het contact met hen missen en hoop dat ik ook in Kaapstad bij Marsh Memorial Homes in een warm nest terecht kom zoals ik heb mogen ervaren bij de vrouwenopvang Hoek.
Over twaalf dagen zal ik het weten! En dan zullen jullie dat dus ook terug gaan lezen! Voor nu! Afscheid nemen bestaat niet! Ik ga wel weg, maar verlaat jullie niet (voor altijd!)
