5 januari 2010
17 jun 2010
Happy New Year!
Voor 2010 heb ik slechts één goed voornemen, (oké, behalve de clichés als meer sporten en minder drinken haha!), dat wellicht een beetje voorspelbaar is: wat vaker op mijn weblog schrijven! De laatste weblog dateert alweer van een paar maanden geleden… Whoops! Hier dus alvast mijn eerste weblog van 2010.
Wat heb ik al die tijd toch uitgespookt dat ik zo weinig heb geschreven? Ik heb niet bepaald stilgezeten. Ik heb namelijk mijn ‘quals’ gehaald en bijna al de data verzameld voor mijn promotieonderzoek. Nadat ik in juli terug kwam van een road trip door Noord-West Amerika met een Nederlandse vriendin, reisde zij lekker door naar Zuid-Amerika. Ik moest helaas weer hard aan de studie in Berkeley, omdat ik mijn ‘qualifying exam’ af moest leggen, kortweg ‘quals’. Klinkt als een klein toetsje of iets dergelijks, maar niets is minder waar: iedere student die promoveert in de VS moet dit examen afleggen. Het wordt zelfs wel eens omschreven als ‘the biggest deal’ van je promotietijd. Ik was er totaal niet mee bekend voordat ik naar de VS ging en volgens mij is dat soms maar beter ook. Hoe minder je er vanaf weet, hoe minder de stress. Dat valt me sowieso wel op hier in de VS: mensen zijn erg snel gestrest over tentamens, papers schrijven of een examen als ‘quals’. Daar ben ik natuurlijk niet ongevoelig voor, dus het begon bij mij ook wel te kriebelen toen ik terug kwam van de vakantie met Linda en nog grotendeels moest beginnen met studeren! Oh oh!
Maar goed, het hele proces gaat zo: je kiest drie verschillende onderwerpen binnen het vakgebied psychologie en je stelt een zogeheten quals-commissie samen met daarin vier professoren die ieder hun eigen vakgebied hebben. Per onderwerp bestudeer je ongeveer dertig à veertig artikelen, dus in totaal al gauw 120 artikelen. Twee van mijn onderwerpen gingen over slaap en emotie en mijn derde was dementie, omdat ik aan het eind van mijn promotietijd ook nog dementieonderzoek wil gaan doen. Ik moest eerst schriftelijk (nou ja, op de laptop) een tentamen afleggen en een week later had ik een mondeling examen met de hele commissie. Het mondeling examen wordt door veel studenten gezien als het ergste moment van hun promotietijd, een vriendin van mij beschreef haar mondeling zelfs als de ergste twee uur van haar leven… slik… Je wordt twee uur lang gebombardeerd met vragen en je moet maar overal een antwoord op hebben. Niet echt een fijn vooruitzicht.
De week voorafgaand aan mijn mondeling examen was ik gek genoeg helemaal niet meer zenuwachtig. Ik kreeg vooral genoeg van lezen, lezen, en nog eens lezen! De eerste twee maanden was het studeren voor mijn quals heel leuk: eindelijk tijd om je eens even helemaal ergens in te verdiepen zonder dat je telkens wordt afgeleid door van alles en nog wat. Er waren veel dagen dat ik thuis bleef of naar een café ging om lekker de hele dag te lezen en samenvattingen te maken. Maar na het bestuderen van meer dan 120 artikelen beginnen je die drie onderwerpen wel een beetje de neus uit te komen! Op de dag van mijn mondeling hebben vrienden voor hapjes (bagels met cream cheese) en sapjes voor mij en de commissie gezorgd, want dat is traditie (hoewel het voelt alsof je je commissie probeert te paaien met lekker eten). Ik kwam met knikkende knietjes op de campus die dag, maar gelukkig heb ik beide examens goed gedaan. Na mijn examen ben ik als beloning voor al het harde werken ruim een week terug naar Nederland gegaan om mijn vrienden en familie op te zoeken.
Het was natuurlijk heerlijk om weer even terug in Nederland te zijn, maar negen uur tijdsverschil betekent dat je een enorme jetlag hebt! Als je in oostelijke richting vliegt heb je hier het meest last van. Je lichaam kan zich gemakkelijker aanpassen als je in westelijke richting vliegt, omdat het tijdsverschil er dan voor zorgt dat je 24-uurs klok wat uren ‘achteruit’ gaat (alsof je meer uren hebt die dag en dus wat later naar bed gaat). Echter, als je in oostelijke richting vliegt moet je lichaam ineens negen uur ‘vooruit’ worden bijgesteld, alsof je negen uur overslaat in plaats van erbij krijgt. Je biologische klok die invloed heeft op onder andere je lichaamstemperatuur en tal van hormonen die hun eigen 24-uurs ritme hebben, heeft zich pas na ongeveer vijf dagen aangepast en zo ervaar ik het zelf ook telkens als ik terug ga naar Nederland. De eerste vijf dagen word ik continu wakker, na zes uur ’s ochtends kan ik niet meer slapen en overdag moet ik vechten om wakker te blijven. Mijn familie en vrienden weten dit inmiddels allemaal, omdat ik vaak ’s nachts naar beneden sluip om een lekker broodje hagelslag klaar te maken (hagelslag hebben we niet in de VS en bovendien is het brood daar ook niet echt lekker…) terwijl ik overdag juist naar boven sluip om een dutje te doen. Ik, als slaaponderzoekster, zou er toch een oplossing op moeten weten… misschien mijn volgende onderzoeksproject?
