16 april 2009
17 jun 2010
Workaholic?
Hm, de titel geeft wellicht al aan waar ik de laatste weken mijn tijd vooral aan heb besteed: (een overschot aan) werk! Overweeg geen stage of promotieplek in de VS als je niet bereid bent hard te werken. En voordat je nu snel zegt “Oké, laat dan maar zitten, want zo ben ik niet”, moet je eerst even verder lezen!
Wanneer ben je een workaholic? Die vraag heb ik mezelf de afgelopen weken een aantal keer gesteld. Ik denk dat Nederlanders over het algemeen sneller iemand als workaholic bestempelen dan de gemiddelde Amerikaan. Als we de Nederlandse classificatie zouden aanhouden, zou je meer dan 60 procent van de Amerikanen als workaholic kunnen bestempelen, gok ik. Wat ik wel vaak hoor, is dat Nederlanders wellicht wat efficiënter werken. Het is in Nederland soms zelfs niet cool om te zeggen dat je tot laat hebt doorgewerkt. Want dan vragen we ons toch stiekem af waarom je er in vredesnaam zo lang over hebt gedaan.
Mijn criterium was altijd dat je in ieder geval dicht bij een workaholiczone bent beland als je (leuke) afspraken of feestjes afslaat omdat je wilt werken... En jawel: ik ben inmiddels in deze zone beland. Nu wist ik natuurlijk al ver voordat ik überhaupt naar de VS vertrok dat iedereen hier hard werkt, no surprise there. Maar wat ik niet wist, is dat ík ervan kan genieten om zoveel te werken! Dat kan wel eens hét kenmerk van een workaholic zijn!
Ik zit nu in het vliegtuig van New York terug naar San Francisco, waar ik een netwerkevenement (jaja) van de Netherlands-America Foundation (de NAF) heb bijgewoond. Daar hebben we onder andere gesproken over de verschillen tussen onze gemiddelde dag hier in de VS en onze gemiddelde dag in Nederland. Mijn dag is vooral anders door het aantal uren dat ik werk. Ik heb de afgelopen weken geregeld tot negen uur ’s avonds (of later) doorgewerkt en ieder weekend ging ik ook nog naar de campus.
Ik maak mezelf wijs dat dit maar tijdelijk is, omdat mijn project nu begonnen is met de pilot. Daarin gaan we kijken of de taak die we proefpersonen aanbieden (een emotionele-perceptietaak waarbij ze gezichtsexpressies moeten interpreteren) goed werkt. Ik denk echter dat er altijd wel een reden is om nog even door te werken. Er is altijd wel iéts te doen, toch? Maar het gevoel dat je verder komt in je werk, dat je uitgedaagd wordt en daadwerkelijk iets bereikt, is heerlijk!
In het onderzoek is er eigenlijk maar één ding dat telt: hoeveel artikelen publiceer je en vooral in welk wetenschappelijk blad? Alle bladen zijn gerangschikt naar hun impactfactor. Zoals de naam al aangeeft, is dit een maat voor de impact die dit blad heeft.
Afgelopen week is mijn allereerste artikel geaccepteerd (yeay!!!), en nog wel in een van de meest invloedrijke bladen in de psychologie! Toen ik het nieuws van mijn begeleider hoorde, voelde het even alsof ik zweefde! Zo’n onwerkelijk idee dat straks mijn naam boven een artikel staat! Oké, ik ben een nerd, maar hier word ik erg blij van, haha. Mijn harde werken wordt dus beloond! En het voelde beter dan afstuderen of het moment dat ik aangenomen was op Berkeley. Misschien ben ik dan inmiddels toch een echte onderzoeker/nerd, haha. We zullen het zien de komende vier jaar!
Els
PS: Laat het me weten als je een specifieke vraag hebt over studeren in het buitenland (elsvanderhelm@berkeley.edu), dan besteed ik daar aandacht aan in de volgende weblog! Ik heb één vraag gekregen over de erkenning van Nederlandse diploma’s, maar daar weet ik zelf eerlijk gezegd niets over. Ik heb mijn bachelor and masters in Nederland gedaan en die tellen ‘gewoon’ in de VS. Een goede informatiebron voor specifieke Amerika-kwesties is www.fulbright.nl.
Informatie over de Verenigde Staten kun je ook vinden op de VS-pagina op de Nuffic-website. Ook kun je vragen aan de Nuffic stellen via het contactformulier.
