Column: Diploma’s verzamelen
12 jun 2008
Er zijn mensen die smurfen verzamelen, luciferdoosjes of die prachtige kleine kunstobjecten van vroeger, de sigarenbandjes. Zouden er – vraagt een mens zich dan af, althans een mens dat deze nieuwsbrief leest – ook verzamelaars bestaan van oude diploma’s?
Mensen wier diepste verlangen het bijvoorbeeld is om exemplaren te hebben van alle licentiaatdiploma’s uit Midden-Amerika van 1920 tot 1955. Die elkaar ontmoeten in donkere winkeltjes en obscure ruilbeurzen om daar te proberen hun verzameling compleet te maken?
Ik heb een klein beetje gegoogeld, maar dat leverde weinig op. Probleem was dat “to collect” ook en vooral “ophalen” betekent. Er kwamen honderden webpagina’s te voorschijn met informatie over waar de studenten hun diploma’s konden verkrijgen. Dat leverde dus niets op. Toch moeten er verzamelaars van diploma’s bestaan. Het zijn tenslotte interessante en vaak heel fraai uitgevoerde producten: althans als ze uit het buitenland komen en niet in ons saaie en nuchtere Nederland zijn gemaakt.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe duidelijker het wordt: het kan niet anders of er moeten zulke verzamelaars bestaan. Misschien wel in onze eigen kring. Wat is Bas vandaag opgetogen. Ja, hij heeft een wiskunde cum laude opgeduikeld uit Erfurt 1887.
“Nog in het Latijn of al in het Duits?”
“Dat moet je hem zelf maar vragen.”
“Ik zou niet eens weten, hoe je ’cum laude‘ in het Duits moet vertalen.”
Ja, diploma’s verzamelen kan veel geestelijke bevrediging geven. Misschien moeten we het maar eens gaan stimuleren als bijproduct van ons mooie werk.
Han van der Horst