Reacties op Etiquette
07 jun 2007
Omgangsvormen binnen een cultuur liggen vaak heel gevoelig. Het is daarom belangrijk zich te realiseren dat een bepaalde houding die in Nederland als onbeleefd wordt ervaren, in een ander land juist heel beleefd zou kunnen zijn.
Reactie: tv of conversatie?
Bijdrage van Gwendolyn Kesler (San Diego, USA)
Ik woon al 12 jaar in de VS en iedere keer als ik op visite word uitgenodigd erger ik me weer dat de tv NOOIT uitgezet wordt als je verwacht wordt een avondje te komen. Het resultaat is dan ook vaak dat iedereen maar een half gesprek voert en dat er vaak hele tijden voorbij gaan voordat er iets wordt gezegd. De Amerikaan is daar volkomen tevreden mee en vindt dat de avond "nice" was. Ik besluit dan altijd dat ik daar NOOIT meer naartoe ga want ik heb betere dingen te doen. De kunst van converseren kent men niet.
(juni 2000)
Reactie: Een hand geven
Als vrouw maakte ik kennis met een Turkse man. Ik wilde beleefd zijn en gaf hem een hand. Een gewone hand die je ook duidelijk schudt.
Later vertrouwde de Turkse man mij toe dat hij erg in de war was geweest van mijn hand. In Turkije geven vrouwen mannen geen 'volle' hand, want dat is veel te intiem. Neen, daar geeft een vrouw een man haar vingertoppen als ze al handen schudden.
(mei 2000)
Reactie: twee anekdotes over zoenen
Bijdrage van: Marlies E.J. van den Bos-van Sambeek
Ik ben buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand in Zoetermeer. Ik voltrek huwelijken en uiteraard ook huwelijken tussen mensen met verschillende culturele achtergronden.
Ik zou een bruidspaar huwen, zij was Nederlandse en hij een Ier. Gebruikelijk is dat je een gesprek vooraf met het bruidspaar hebt om de gang van zaken door te spreken, hun wensen te horen, en wat informatie te krijgen voor de toespraak. Beiden woonden al enige tijd samen (in Ierland) en arriveerden pas twee dagen voor het huwelijk in Nederland. Ze kwamen bij mij thuis en toen ik de deur opende vloog de bruidegom (mij totaal onbekend) me om de hals en gaf me drie zoenen. Ik was enigszins beduusd. De bruidegom had gehoord dat iedereen in Nederland elkaar altijd drie zoenen geeft, vandaar.
Het was een dankbaar onderwerp voor de toespraak.
Een ander verhaal gebeurde een collega van mij. Het ging om een Hindoestaans bruidspaar. De bruidegom (19) woonde al langere tijd in Nederland en de bruid (17) was een week of twee voor het huwelijk voor het eerst vanuit ergens in het binnenland van Suriname naar Nederland gekomen. Het was niet geheel duidelijk of ze elkaar daarvoor al kenden. Het ging om een kosteloos huwelijk om 09.00 uur 's ochtends. Bij een dergelijk huwelijk heb je hooguit van te voren even telefonisch contact met het bruidspaar en de hele plechtigheid neemt niet meer dan 10 minuten in beslag. De Hindoestaanse bruiloft was vier weken later.
De bruid droeg een westerse trouwjapon met een sluier voor haar gezicht. Ze was helemaal in vol ornaat, iedereen trouwens. Ze had kennelijk gehoord dat je heel langzaam door het middenpad loopt (ongeveer een meter of tien). Dit alleen al duurde een minuut of 5, tijd voor een korte toespraak was er dus niet meer.
Uiteindelijk waren ze getrouwd en de ambtenaar zei en gebaarde heel enthousiast dat ze elkaar mochten zoenen. Dat was voor het bruidspaar kennelijk hoogst gênant. En de ambtenaar zei opnieuw, zoen dan, jullie mogen elkaar zoenen. Na een poosje lichtte de verlegen, om zich heen kijkende bruidegom heel voorzichtig de sluier op en wilde de bruid heel voorzichtig op haar voorhoofd zoenen. Hij kon daar bijna niet meer onderuit. De bruid heeft waarschijnlijk niet eens verstaan wat de ambtenaar zei, maar begreep de bedoeling en raakte volkomen in paniek, wilde haast wegrennen, waardoor de ambtenaar nog enthousiaster werd en haar haast in zijn armen wilde duwen.
Over cultuurverschillen gesproken. Een etnisch Nederlands bruidspaar kan vaak met zoenen niet eens wachten tot de ambtenaar is uitgesproken waarbij de hele zaal begint te klappen.
(maart 2000)
Reactie: 'good morning' in Thailand
Bijdrage van Bhiksuni Ratana (een Nederlandse Boeddhistische non)
In mijn tijd in Thailand placht ik in het begin iedereen die ik 's morgens voor het eerst ontmoette goedendag te zeggen: good morning! Nooit kwam daarop een antwoord en ik begon me ongelofelijk ongemakkelijk te voelen tot ik besefte dat de adat aldaar precies andersom is dan hier: als je 's morgens niets zegt tegen iemand zit het wel goed. Je spreekt alleen als er wat zinnigs gecommuniceerd moet worden.
Nadat ik deze ervaring met een collega had gedeeld begon echter vanaf dat moment iedereen die ik 's morgens als eerste tegenkwam ‘good morning’ te zeggen.
(14-12-99)
Voorbeeld uit het boek: bord
Een groot deel van de wereld leert thuis dat je je bord nooit helemaal leeg moet eten; anders denkt de gastheer of -vrouw dat je niet genoeg hebt gekregen. In andere delen van de wereld leren mensen juist dat je je bord wel leeg moet eten; anders denkt de gastheer of -vrouw dat je het eten niet lekker vindt.