Nog meer reacties ..
07 jun 2007
Reactie: cultuurverschillen ervaren binnen een Nederlandse-Israëlische relatie
Bijdrage van Lieke Timmers
Ik heb veel herkend van de cultuurverschillen die u in uw boekje noemt. Ik woon nu drie jaar samen met mijn Israëlische partner en wij hebben een zoontje van anderhalf.
De voorbeelden die u beschrijft die voor mij het meest herkenbaar zijn:
- Het hebben van huisdieren. Ik had vier katten toen mijn vriend naar Holland kwam. Mijn vriend kon zich niet voorstellen dat ik mijn katten zoveel toestond (sta!) en verwende (in zijn ogen dan).
- Het doe-het-zelven: de zelfstandigheid waarmee hij geacht werd (zijn eigen) problemen op te lossen en zijn onbegrip voor het feit dat ik geen ladingen kennissen/vrienden/familie uit de kast rukte om hem bijvoorbeeld aan een baan te helpen (die hij overigens binnen 3 maanden op eigen gelegenheid vond!). Het feit dat hij (nog steeds) niet begrijpt dat ik tegen ons zoontje zeg: 'dat kun je ook zelf wel!' (bij het in elkaar passen van een aantal lego-stukjes en hij schreeuwend voor me staat omdat het niet direct lukt. Hij staat gelijk klaar om het uit de handen van ons zoontje te nemen).
- Bij het (in mijn ogen dan) direct klaar staan om te klagen bij officiële instanties om zaken die totaal onbelangrijk zijn (weer in mijn ogen dan). En inderdaad: het moeilijk kunnen accepteren van een negatief antwoord en het dan ook gelijk 'hogerop' willen zoeken. Ondanks mijn pogingen om uit te leggen dat 'regels nu eenmaal regels' zijn.
- Het 'raar' vinden dat je bij andere mensen niet 'zomaar' een maaltijd aangeboden krijgt en gekwetst zijn als een (Nederlandse) gast een aangeboden maaltijd afslaat (in de Joodse cultuur staat eten centraal). Ook brood beschouwt hij niet als een maaltijd. Dus als ik hem vertel dat ik ons zoontje twee boterhammen voor de lunch heb gegeven, krijg ik steevast ten antwoord: 'maar dat is geen echte maaltijd!'.
- De emotionele manier waarop hij ons zoontje benadert. Hij is altijd bezig met het kind te knuffelen en te kussen op een manier die (de meeste) Nederlandse mannen niet kennen. Ik vind het enig om te zien hoe hij zonder enige gêne ook in publiek staat te knuffelen met zijn zoon. De warmte en zorg die hij voelt en ook echt toont vind ik soms ontroerend. De meeste Nederlandse mannen die ik ken, tonen hun emoties niet zo vrijelijk (niet naar hun kinderen en niet naar hun partners).
- Mijn vriend heeft nogal moeite gehad met de zgn. informele cultuur in Nederland, die overigens helemaal niet zo informeel is. Regelmatig heeft hij in het begin zijn neus gestoten. Israël is een bijna Amerikaanse samenleving geworden, waarbij iedereen elkaar tutoyeert en bij de voornaam noemt. Dat lijkt aan de oppervlakte in Nederland wel hetzelfde, maar het is het niet (vooral niet toen hij in het begin mijn ouders, begin 70-ers, bij de voornaam noemde).
- Ook met het houden aan afspraken had hij veel moeite. Als wij in het begin een afspraak hadden, kwam hij rustig een uur te laat en was zich van de prins geen kwaad, terwijl ik ziedend was. Eenmaal in Nederland had hij ook moeite met het feit dat zelfs vrienden onder elkaar een agenda trokken en dat niemand het zich in zijn/haar hoofd haalde om zomaar bij elkaar op visite te gaan. In Israël is het zelfs heel normaal dat om middernacht nog vrienden bij elkaar langs gaan.
Al met al is het soms heel moeilijk geweest voor mijn vriend. En ik werd ook eigenlijk voor het eerst in mijn leven aan het denken gezet over al de ongeschreven culturele regels die in mijn eigen land bestaan en waar ik nooit bij stil heb gestaan. Dingen die voor mij heel normaal waren, maar waar ik ineens met andere ogen naar keek.
Het is vaak ook heel humoristisch geweest, en met vallen en opstaan en veel humor hebben we het de afgelopen jaren 'gered' en we proberen ons zoontje het beste van twee werelden te geven en hopelijk voeden we hem op met een open blik en open hart naar alle verschillende culturen die er in Nederland én Israël bestaan.
In ieder geval wil ik u bedanken voor het leesplezier dat u mij heeft gegeven en ik vind het erg jammer dat ik dit boekje niet 3 jaar geleden in mijn handen heb gekregen. Dat had mijn vriend en mij veel onbegrip bespaard!
(maart 2000)
Reactie: cultuurschok bij terugkomst in eigen land
Bijdrage van Renate Hartog
Toen ik 7 jaar geleden naar de VS verhuisde was ik voorbereid op een mogelijke cultuurschok. Ik was bereid me aan te passen en te accepteren wat ik tegenkwam. Ik heb daar zes jaar erg gelukkig gewoond. Toen ik een jaar geleden terugkeerde naar Nederland verwachtte ik dat ik er zo weer tussen zou passen. Helaas, de cultuurschok is enorm. Ik heb moeite me weer aan te passen en dingen te accepteren zoals ze zijn. Immers, ik ben toch weer in mijn eigen land en daarom mag ik toch klagen over dingen die slecht geregeld zijn? Het moeilijkste is dat andere Nederlanders, die zelf nooit ergens anders gewoond hebben, de onaangename kanten van de Nederlandse cultuur niet zien. Alles is hier toch het beste geregeld? Niet dus. Probeer maar eens een buitenlandse partner mee te nemen. Of iets simpels te regelen als het verhuizen van een telefoonaansluiting. Ik kan wel uren doorgaan met zeuren. Voor mijn eigen gemoedsrust kan ik beter net doen alsof ik in een buitenland woon, zodat ik weer kan lachen over al die rare cultuurdingen die de lokale bewoners zo gewoon vinden.
(24-07-2001)
Reactie: oplossing?
Bijdrage van Lucinda
Moenir en ik, een Marokkaanse jongen, houden heel veel van elkaar. We willen graag door met onze relatie, maar er is een probleem, want ik ben geen moslim. Zijn ouders stellen hem voor een keuze en hij wil samen met mij een oplossing vinden om verder te gaan zonder zijn familie te verliezen, is er een bepaalde oplossing? (maart 2001)
Reactie: het buigen van de regels
Bijdrage van Gwendolyn Kesler (San Diego, USA)
Het voorbeeld over regels buigen is niet altijd van toepassing in Nederland. Ik woon al 12 jaar in Amerika en het is mijn ervaring dat er in Nederland veel meer regels worden verbogen dan we denken. In Amerika zijn ze pas star in het volgen van regels. Merendeels omdat de gevolgen van het regels buigen ontslag kan betekenen. Voorbeeld: als ik in Amerika bijvoorbeeld mijn saldo bij de bank over de telefoon wil weten moet aan alle regels worden voldaan. Wachtwoord etc. Als ik in Nederland ben en niet alle informatie heb, maar uitleg dat ik in Amerika woon maken ze altijd een uitzondering. Wel wordt altijd gezegd: we doen dit normaal gesproken niet hoor, maar voor deze keer.... Mensen worden ook niet meteen ontslagen als ze fouten maken of een beetje buiten hun boekje gaan.
(juni 2000)
Reactie: kritiekpunt
Bijdrage van Liduine Bremer
Allereerst complimenten: een heel leuk boekje, trefzeker en leerzaam! Maar een kritiekpunt: bij de omschrijving van van huis uit aangeleerde gedragspatronen wordt steeds verwezen naar de moeder als belichaming van die thuiscultuur. Dat lijkt mij op zich ook een cultuurgebonden typering, die echter niet expliciet naar voren wordt gehaald en besproken. Jammer! Mijn dochter die haar beide ouders ongeveer even vaak om zich heen heeft en ongeveer dezelfde zorg en begeleiding van hen krijgt en verwacht, zou hier waarschijnlijk ook haar vinger op leggen. Hoeveel vrouwen en mannen uit hoeveel verschillende culturen zou dit ook opgevallen zijn?
(14-12-99)
Reactie: westerse cultuurverschillen
Waarom moet het altijd interactie met een niet-westerse cultuur zijn? Ik ben Amerikaanse en ik vind wekelijks cultuurverschillen die mij enorm verbazen! Juist, denk ik, omdat onze landen op zich niet zo verschillend zijn. Als men een verschil tegenkomt dan is het des te verrassender. Ik ben teleurgesteld dat u dit onderwerp niet hebt onderzocht; de voorbeelden die ik hier heb gelezen zijn niet zo genuanceerd.
(08-12-99)
Voorbeeld uit het boek: regels
Wanneer iemand met een minder geordende ervaringswereld dan de onze suggereert dat wij misschien een keer de regels kunnen ombuigen, moeten wij ook niet al te verontwaardigd reageren. In plaats van ‘Wat denk je wel, dat ik corrupt ben?’ te roepen, kunnen wij beter uitleggen hoe het in Nederland met regels en procedures zit.